8 juli

Worden relaties versterkt of juist gefrustreerd door al die nieuwe communicatiemiddelen? Van alle communicatiemogelijkheden die er nu zijn (mailen, skypen, smsen, msnen) praat ik toch het liefst door de telefoon. De telefoon als surrogaat voor directe ontmoetingen. “A Soft Whisper” (1999)
van A.P. Komen en Karen Murphy gaat over de miscommunicatie die kan ontstaan. (Wist je dat mensen vaker liegen over de telefoon (34 procent) dan via email (14 procent) of tijdens een face-to-face gesprek (27 procent)?) De installatie bestaat uit een video en een sequentie van vijftien fotoprints die aan een fotoroman doet denken. Een man en een vrouw lijken relatieproblemen te hebben. Hun conversaties zijn afkomstig uit soaps. Bij binnenkomst in de hal van Arti, hoor je vroege Scanner-opnamen “Flaneur Electronique” (1990). De geluidscomposities draaien om afgetapte telefoongesprekken van argeloze mobiele bellers. Het roept vragen op over privacy, al wordt de scheiding tussen privé en publiek steeds vager. Iedereen kent het huilende meisje in de portiek wel, vastgeklemd aan haar telefoon. Het is verbazingwekkend hoe persoonlijk gesprekken over de mobiel vaak zijn in publieke omgevingen. Met Cut-n-Paste hebben we in het verleden onze ‘teletap’ ingezet (een aftapsysteem dat het geluid van de mobiele telefoon omzet naar een live te volgen audiostream op internet) om mensen te volgen die de telefoon als instrument voor publieke ontboezemingen gebruiken. Op de tentoonstelling staat van ons een spiegel waarop met rode lipstick het telefoonnummer 06 44321924 staat geschreven en de tekst “Bel me…”. Als de bezoeker de telefoon op het tafeltje pakt en gaat bellen, wordt hij verleidt zijn eigen nummer achter te laten.
 Dat niet iedere bezoeker dat de afgelopen tijd gedaan heeft, was te verwachten. Je mobiel is blijkbaar toch iets heel persoonlijks; er bestaat ook (nog) geen telefoonboek met 06-nummers!