Het Playmobiel boekje is vandaag van de drukker gekomen en te bestellen via nathalie@cut-n-paste.nl! In vorm en inhoud is het een bijzonder boekje geworden dat, beginnend bij de tentoonstelling, daaraan voorbij probeert te denken. Arie Altena, Régine Debatty, Luc Maas, Dick Tuinder en Viveka van de Vliet schreven ieder vanuit een verschillende achtergrond over de thematiek. Vanuit beeldende kunst, nieuwe media, de commercie en design. Het ontwerp is van Martin Pyper, de tekeningen van Claudie de Cleen en fotografie Oof Verschuren. Het boekje is Engelstalig.

You can order the Playmobiel book through email: nathalie@cut-n-paste.nl. The booklet is a reference work which, while starting at the doorstep of the exhibition, aspires to go beyond that. Arie Altena, Régine Debatty, Luc Maas, Dick Tuinder and Viveka van de Vliet have written about the subject matter, each from a different perspective (the visual arts, new media, commerce and design). Graphic design: Martin Pyper, illustration: Claudie de Cleen, photography: Oof Verschuren.

Het is klaar, over en uit. De tentoonstelling is afgebouwd en dat ging een stuk sneller dan de opbouw. Toch is het niet helemaal over. Een deel van de tentoonstelling is naar het Museum voor Communicatie in Den Haag gegaan, en we zijn bezig met een boekje. Heel hartelijk dank aan iedereen die heeft meegewerkt! En mocht er in de nabije toekomst nog nieuws zijn, dan zal ik het op deze playmoblog laten weten...

Worden relaties versterkt of juist gefrustreerd door al die nieuwe communicatiemiddelen? Van alle communicatiemogelijkheden die er nu zijn (mailen, skypen, smsen, msnen) praat ik toch het liefst door de telefoon. De telefoon als surrogaat voor directe ontmoetingen. “A Soft Whisper” (1999)
van A.P. Komen en Karen Murphy gaat over de miscommunicatie die kan ontstaan. (Wist je dat mensen vaker liegen over de telefoon (34 procent) dan via email (14 procent) of tijdens een face-to-face gesprek (27 procent)?) De installatie bestaat uit een video en een sequentie van vijftien fotoprints die aan een fotoroman doet denken. Een man en een vrouw lijken relatieproblemen te hebben. Hun conversaties zijn afkomstig uit soaps. Bij binnenkomst in de hal van Arti, hoor je vroege Scanner-opnamen “Flaneur Electronique” (1990). De geluidscomposities draaien om afgetapte telefoongesprekken van argeloze mobiele bellers. Het roept vragen op over privacy, al wordt de scheiding tussen privé en publiek steeds vager. Iedereen kent het huilende meisje in de portiek wel, vastgeklemd aan haar telefoon. Het is verbazingwekkend hoe persoonlijk gesprekken over de mobiel vaak zijn in publieke omgevingen. Met Cut-n-Paste hebben we in het verleden onze ‘teletap’ ingezet (een aftapsysteem dat het geluid van de mobiele telefoon omzet naar een live te volgen audiostream op internet) om mensen te volgen die de telefoon als instrument voor publieke ontboezemingen gebruiken. Op de tentoonstelling staat van ons een spiegel waarop met rode lipstick het telefoonnummer 06 44321924 staat geschreven en de tekst “Bel me…”. Als de bezoeker de telefoon op het tafeltje pakt en gaat bellen, wordt hij verleidt zijn eigen nummer achter te laten.
 Dat niet iedere bezoeker dat de afgelopen tijd gedaan heeft, was te verwachten. Je mobiel is blijkbaar toch iets heel persoonlijks; er bestaat ook (nog) geen telefoonboek met 06-nummers!

Waar bent u? U bevindt zich hier!
Amsterdam REALTIME

Esther Polak maar ook Blast Theory kun je scharen onder de term ‘locative media’. Het staat voor kunst dat gebruik maakt van plaatsbepalingssystemen zoals GPS (Global Positioning System) en het speelt zich vaak af in de stedelijke openbare ruimte. Zowel Esther als Blast Theory zijn pioniers op dit gebied. In “Amsterdam REALTIME” (2002) traceert Esther d.m.v. GPS persoonlijke sporen van mensen en visualiseert deze in een kaart. Blast Theory ontwikkelt 'mixed reality games' zoals “Can You See Me Now?” (2001) and “Uncle Roy All Around You” (2003). Bij 'locative media' wordt de GPS-techniek vaak gebruikt voor het volgen van de betrokken kunstenaar zelf. Ook niet-kunstenaars hebben op internet de behoefte om hun reisgedrag tot in details openbaar te maken. Je vindt er allerlei geuploade zeil- en fietsroutes bijvoorbeeld. Zelfs skatemaps die inzoemen op het wel of niet geschikt zijn van het wegdek. Wat doet het met mensen om op hun eigen routes te reflecteren? Arie Altena vergeleek het laatst in een mail met graffiti. Gaat het wel verder dan “Hier ben ik geweest”? Het werk van Esther en Blast Theory kun je zien als als een onderzoek naar mobiliteit en ruimte. Het kan fascinerend zijn om andere mensen te volgen, te achtervolgen. En het is de vraag hoe plaatsbepalingssystemen in de komende jaren op een intelligente manier zullen worden toegepast.

Voor zover ik weet is playmobiel de eerste tentoonstelling die enkel en alleen de mobiele telefoon als uitgangspunt neemt (en niet alle wireless apparaten die er zijn), maar er zijn natuurlijk meerdere initiatieven op dit terrein. Ik noemde al de Nederlandse PARK.nl/pocketmovies, 10sec.org, MobileVideoNet en er is ook The Ringtone Society . De meeste initiatieven richten zich op de videofunctie van de telefoon. Ook de NPS ontwikkelt een platform Xtra Small voor zogenaamde 'micro movies' of 'mobi's': films met en voor de mobiele telefoon.

Voor deze tentoonstelling hebben we i.s.m. Kate Pemberton een sms-service ontwikkeld. Iedereen -vooral meisjes geloof ik...- heeft wel van die smsjes die je niet weg kan gooien. Je kunt ze nu 'vereeuwigen' d.m.v. een kruissteek-wallpaper voor je telefoon (zie onderaan rechterkolom). Op de tentoonstelling heeft Kate ongeveer dertig sms-designs als kruissteekborduurwerkjes aan de muur hangen. Ze maakt patronen die een mengeling zijn van traditionele kruissteekpatronen en moderne pixelstructuren Op de tentoonstelling kun je van een aantal werkjes ook een do-it-yourself kruissteekborduursetje kopen!

We komen net van het Barbizon hotel vandaan. Een afspraak met Luc Maas, regio directeur van Tutch Mobile Media. Het bedrijf valt onder Buongiorno; niet van de onderbroeken maar van de commerciële ‘mobiele content’. Over anderhalve week houden ze een driedaagse conferentie en het idee is om de tentoonstelling deels over te plaatsen naar de 15e-eeuwse Sint Olofskapel in het Barbizon. Een unieke plek! Onderweg vertelde ik over de geluidswandeling van Bert kommerij “Screened”, die zich voor het grootste deel afspeelt in de binnenstad van Amsterdam. Nu eens geen informatieve geluidswandeling die in gaat op de historie van de stad maar iets bijzonders. Zoals Bert het zelf beschrijft “een gedramatiseerde geluidswandeling voor twee personen”. Met o.a. Piet Römer in de rol van Verteller en Loretta Schrijver en Fred Emmer als de Boordcomputers. De luisteraar speelt de hoofdrol. Screened bestaat uit vier etappes en de derde etappe heeft Bert i.s.m. met Pepijn Kortbeek en Isabella Chapel voor playmobiel verfilmd. Het is een poëtische film geworden waarbij je in een splitscreen zowel de route van de man als van de vrouw kan volgen. Tot voor kort hield Bert een weblog bij over de ontwikkeling van “Screened”. Hij mist het schrijven nu zo dat hij binnenkort waarschijnlijk weer gaat beginnen!

Vandaag Leonard van Munster en Keez Duyves (PIPS:lab) weer achter hun broek aangezeten om hun bijdrage voor de 'mobcast' af te maken. Dagelijks zenden we een kunstwerk uit voor op je mobiele telefoon. (Zie ook bovenin de linkerkolom van deze site.) De meeste bijdragen worden ontwikkeld door de kunstenaars die aan playmobiel meedoen. Maar we hebben ook gegrasduind in de archieven van PARK.nl/pocketmovies, 10sec.org en MobileVideoNet.

Arno Coenen liet zich voor dit zelfportret inspireren door het display van zijn Nokia GSM. In juli 2003 ontwierp hij een vloer mozaïek voor de binnenplaats van het kasteel van Trebesice in Tjechië. Als het kasteel gerenoveerd is wil de eigenaar van het kasteel, Alberto di Stefano, de vloer mozaïek realiseren. Voor de tentoonstelling maakte Arno een schaalmodel van mozaïeksteentjes (1 bij 1 cm).

ragga tone selectaClaartje net gesmsd dat ik haar later ga bellen over een mail die ik heb gestuurd. Je wordt steeds efficiënter van al die communicatiemiddelen, maar niet heus. Elda Dorren schreef in haar stukje vandaag in NRC Handelslad dat de tentoonstelling een soort onderzoek is naar wat je allemaal met draadloze technologie kunt doen. PIPS:lab is daarvan een goed voorbeeld en ook Leonard van Munster. Naast de dansende bloembakken aan de gevel van Arti heeft hij ook een geluidsinstallatie “Ragga Tone Selecta”. Deze bestaat uit een een stapel oude speakers, draaitafels, tv's, radio's en apparaten, en heeft het uiterlijk van een Jamaican sound system. Bel 06 33018881 en met de druktoetsen kun je live geluiden uit de ether mixen met 'found footage' geluiden van bijvoorbeeld televisie, en zodoende eigen beats creëeren. Op de tentoonstelling is ook ouder werk van bijvoorbeeld Esther Polak (2002) en Blast Theory (2001-03). Als Esther nu opnieuw d.m.v. Global Positioning System (GPS) persoonlijke sporen van mensen zou traceren, en als Blast Theory opnieuw 'mixed reality games' zou initiëren, zouden ze heel andere mobiele communicatietechnologieën gebruiken dan toen. In die zin zie je op de tentoonstelling ook hoe snel het allemaal gaat. Vantevoren vond ik het een hylarische gedachte dat playmobiel een hoog “Het leven is vurrukkuluk” van Remco Campert-gehalte zou krijgen. Ik bedoel, het is nu al bijna gedateerd!